Dobór parametrów spawania powinien wynikać przede wszystkim z rodzaju i grubości materiału oraz warunków prowadzenia procesu. Przy spawaniu drutem MIG/MAG o średnicy 1,0 mm odpowiednie ustawienie napięcia i prędkości podawania drutu ma istotny wpływ na stabilność łuku oraz jakość spoiny. Nie ma jednej wartości odpowiedniej do wszystkich zastosowań. Parametry spawania MIG/MAG 1.0 mm zależą m.in. od rodzaju drutu, gazu osłonowego, pozycji spawania, konstrukcji złącza i sposobu przenoszenia metalu w łuku. Tabele producentów warto więc traktować jako źródło ustawień początkowych, wymagających późniejszej korekty.
Średnica 1,0 mm jest popularnym rozwiązaniem pośrednim. Pozwala pracować w szerokim zakresie parametrów, dlatego sama informacja o średnicy nie wystarcza do określenia napięcia czy natężenia.
Ustawienia migomatu 1 mm trzeba dobierać z uwzględnieniem materiału dodatkowego. Innych warunków mogą wymagać druty do stali niestopowej, nierdzewnej lub aluminium. Znaczenie mają także gaz osłonowy, grubość elementu, pozycja spawania oraz długość wolnego wylotu drutu.
W typowym źródle MIG/MAG o charakterystyce stałonapięciowej operator ustawia przede wszystkim napięcie oraz prędkość podawania drutu. Natężenie jest silnie związane z szybkością podawania materiału dodatkowego i nie zawsze stanowi osobną nastawę.
W uproszczeniu większa prędkość podawania drutu MIG oznacza wzrost prądu spawania, ponieważ w jednostce czasu trzeba stopić więcej materiału. Rzeczywista zależność jest jednak uzależniona także od średnicy i rodzaju drutu, wolnego wylotu oraz charakterystyki źródła. Z tego powodu parametry spawania drutu MIG najlepiej dobierać na podstawie danych producenta urządzenia i materiału dodatkowego.
Napięcie oddziałuje przede wszystkim na długość i charakter łuku. Jego zmiana wpływa na stabilność procesu, szerokość spoiny, wysokość lica, ilość odprysków oraz sposób przenoszenia metalu.
Zbyt niskie napięcie w stosunku do podawania drutu może powodować:
Przy nadmiernym napięciu łuk może stać się zbyt długi, a spoina szeroka i płaska. Pogarsza się również kontrola nad jeziorkiem. Nie należy jednak zakładać, że zwiększenie napięcia automatycznie zwiększy wtopienie. Na wtopienie wpływa cały zestaw parametrów spawania, m.in. prąd, prędkość spawania, gaz, geometria złącza i sposób prowadzenia uchwytu.
Prawidłowe ustawienia spawania MIG/MAG warto rozpocząć od określenia materiału i jego grubości. Następnie należy sprawdzić rodzaj drutu oraz stosowany gaz osłonowy. Kolejnym krokiem jest odczytanie wartości początkowych z tabeli producenta drutu lub migomatu.
Po ustawieniu prędkości podawania dobiera się napięcie zapewniające stabilny łuk. Następnie warto wykonać próbę i ocenić kształt ściegu, ilość odprysków, wtopienie oraz związanie spoiny z materiałem. Korekty najlepiej wprowadzać stopniowo, zmieniając pojedynczy parametr. Dzięki temu łatwiej określić wpływ danej regulacji na proces.
Znaczenie ma również gaz. Czysty dwutlenek węgla daje inne zachowanie łuku niż mieszanki argonu z CO₂, dlatego ustawień przeznaczonych dla jednego gazu nie powinno się bezpośrednio przenosić na drugi.
Najbezpieczniej przyjąć kolejność:
Jeśli migomat ma tryb synergiczny, po wskazaniu materiału, gazu i średnicy drutu urządzenie może automatycznie dobrać powiązane parametry. Nadal są to jednak ustawienia wyjściowe.
Wolny wylot drutu również powinien pozostawać możliwie stabilny. Jego zmiana wpływa na nagrzewanie oporowe drutu i rzeczywisty prąd. Dlatego nawet poprawne ustawienia urządzenia nie zagwarantują powtarzalnego efektu przy niewłaściwej technice pracy.
Nie istnieje jedna prawidłowa wartość. Natężenie zależy m.in. od materiału, jego grubości, rodzaju drutu, podawania, gazu i wolnego wylotu.
Może to oznaczać zbyt dużą prędkość podawania względem napięcia. Należy porównać ustawienia z zaleceniami producenta i korygować je stopniowo.
Tak, rodzaj gazu wpływa m.in. na charakter łuku, przenoszenie metalu, wtopienie, odpryski i kształt spoiny. Dlatego wartości przeznaczone dla CO₂ nie powinny być automatycznie stosowane przy mieszance Ar/CO₂.